تجربه شکست‌خورده اجاره‌ی بدن به هوش مصنوعی؛ وقتی کارفرمای دیجیتالی از کارفرمای انسانی بدتر است

روایت یک شکست: ۲ روز کار، ۰ دلار درآمد

«ریس راجرز» (Reece Rogers)، خبرنگار WIRED، تصمیم گرفت به عنوان یک «قطعه سخت‌افزاری انسانی» برای ایجنت‌های هوش مصنوعی کار کند. نتیجه؟ یک افتضاح تمام‌عیار.

۱. وقتی حتی با ۵ دلار هم کسی شما را نمی‌خواهد!

راجرز ابتدا دستمزد خود را ۲۰ دلار در ساعت تعیین کرد، اما هیچ ایجنتی به او پیام نداد. او قیمت را به ۵ دلار در ساعت کاهش داد (کمتر از حداقل دستمزد در اکثر کشورها)، اما باز هم سکوت مطلق حاکم بود. ظاهراً ایجنت‌ها یا هنوز آن‌قدر هوشمند نیستند که به نیروی کار ارزان نیاز داشته باشند، یا این پلتفرم فعلاً فقط یک ویترین تبلیغاتی است.

۲. رئیس هوش مصنوعی: یک «میکرومدیر» لجباز

او در نهایت برای یک «جایزه» (Bounty) ۱۱۰ دلاری اپلای کرد: تحویل گل و اقلام تبلیغاتی به شرکت Anthropic. ایجنتی به نام Adi مسئول این کار بود. وقتی راجرز کمی در انجام کار تردید کرد، ایجنت Adi او را بمباران پیامکی کرد: ۱۰ پیام در ۲۴ ساعت و چندین ایمیل پشت سر هم! راجرز می‌گوید:

«من قبلاً توسط رئیس‌های انسانی میکرومدیریت شده بودم، اما این پیام‌های بی‌وقفه از یک کارفرمای AI واقعاً حس بدی (The Ick) به من داد.»

۳. تبلیغات در لباسِ فرصت شغلی

آخرین تلاش او، نصب پوستر با دستمزد ۵۰ سنت برای هر پوستر بود. اما پس از طی کردن مسیر با تاکسی، رابط کاربری لوکیشن را در لحظه تغییر داد و در نهایت هم گفتند: «پوسترها آماده نیست، بعداً بیا!»

چرا RentAHuman فعلاً یک شوخی است؟

• چرخه خودشیفتگی هوش مصنوعی: اکثر تسک‌های موجود در سایت، در واقع تبلیغات برای استارتاپ‌های هوش مصنوعی دیگر بودند. به زبان ساده، هوش مصنوعی به انسان پول می‌دهد تا برای هوش مصنوعی تبلیغ کند!

• فقدان زیرساخت حقوقی: در این پلتفرم هیچ مکانیزمی برای حل اختلاف یا تضمین کیفیت وجود ندارد. پرداخت‌ها با کریپتو است و اگر ایجنت تأیید نکند، دست کارگر به هیچ‌جا بند نیست.

• هیاهو به جای واقعیت: در حالی که سایت ادعای داشتن ۵۰۰ هزار کاربر را دارد، بررسی‌ها نشان می‌دهد که اکثر این اکانت‌ها فیک هستند یا فقط از روی کنجکاوی ساخته شده‌اند.

منبع: The Decoder